Informatie

Obsidian


kenmerken:

naam: Obsidiaan
Andere namen: /
minerale klasse: /
Chemische formule: SiO2 + MgO + Fe3O4
Chemische elementen: Silicium, zuurstof, magnesium, ijzer
Vergelijkbare mineralen: Rhyolite
kleur: meestal zwart
gloss: Glasglans
kristalstructuur: /
massadichtheid: 2,4
magnetisme: magnetisch
Mohs hardheid: 5,5
lijnkleur: wit
doorzichtigheid: ondoorzichtig
gebruik: Gereedschap, edelsteen

Algemene informatie over de obsidiaan:

Obsidian beschrijft een magmatische rots van extrusieve oorsprong, die tot de vulkanische glazen wordt gerekend en onmiskenbaar is in zijn pure vorm vanwege zijn zwarte kleur. Het is vernoemd naar de Romeinse Obsius, die het in Ethiopië heeft ontdekt.
Obsidiaan bestaat voornamelijk uit ryolithische, zeldzamer trachytische of asamitische gesteenten, voornamelijk uit kiezelzuur, die tot zeventig procent kunnen uitmaken. Inclusies van veldspaat of kwartskristallen komen af ​​en toe voor. Naast diepzwarte specimens zijn andere variëteiten mogelijk, die ontstaan ​​door het bijmengen van verschillende chemische elementen. Zo kan obsidiaan ook een roodachtige, donkerbruine of diepgroene tint hebben. De lijnkleur van dit meestal zwarte vulkanische glas is altijd wit of hoogstens lichtgeel.
Op het donkere oppervlak van de obsidiaan vertonen vaak witte, onregelmatige vlekken, die als sneeuwvlokken worden aangeduid, vanwege de vorming van kristallen, de zogenaamde sferulieten en informatie geven over de leeftijd van de obsidiaan. Obsidiaan is in principe ondoorzichtig, maar de randen vertonen een delicate transparantie. Het vulkanische glas heeft een schaalachtige en extreem scherpe rand en wordt als relatief hard beschouwd met een maximale Mohs-hardheid van 5,5.

Herkomst, voorkomen en plaatsen:

De vorming van zwart magmatisch gesteente is nauw verbonden met vulkanische activiteit. Obsidiaan ontstaat wanneer lava koude lucht of water ontmoet en zeer snel afkoelt vanwege het hoge temperatuurverschil. Als gevolg hiervan wordt de kristallisatie voorkomen en vormt het een structuurloze en glasachtige structuur. Dit kan zich ook ontwikkelen als een ingelegde envelop van lavastromen onder of boven het aardoppervlak, van vulkanische koepels of uitbarstingsuitstoot.
Er zijn slechts ongeveer zeventig belangrijke sites wereldwijd die obsidiaan promoten. Het vulkanische glas wordt echter in grote hoeveelheden gedolven, wat de relatief lage prijs verklaart. De belangrijkste plaatsen zijn het behoren tot het Paaseiland van Chili, het burgemeesterseiland vóór Nieuw-Zeeland, enkele afzettingen in Amerikaanse staten, vulkanen in de directe omgeving van Mexico-stad, Sardinië, Sicilië en andere regio's van Zuid-Italië en de Griekse eilanden Milos en Gyali. Ook in Duitsland, in Turkije, in Zwitserland, in Armenië en Ethiopië zijn belangrijke plaatsen.

Geschiedenis en gebruik van Obsidian:

Dankzij zijn scherpe randen kijkt Obsidian terug op een vele millennia lange geschiedenis van gebruik als kotters en wapens. Al in het Neolithicum maakten mensen obsidiaanhulpmiddelen. In de wetenschap dient Obsidiaan ook om artefacten te dateren en daarmee informatie te verzamelen over de gewoonten van onze voorouders. Tegenwoordig wordt obsidiaan vooral gebruikt bij het maken van sieraden. Naast de verwerking tot sieraden speelt obsidiaan ook een belangrijke rol in de bouwsector, omdat het vulkanische glas in poedervorm wordt gebruikt als onderdeel van de minerale wol.